Achtergrond en recensies

"Een boeiend verhaal met vele kanten. Als er een nieuwe debuutlijst komt (van de Academica Literatuurprijs) zal deze er zeker bij staan." -Leestafel (60.000 lezers)

"Bouter beschrijft op een indringende manier de gedachtewereld van Eline. Hij weet haar complexe gevoelens mooi te verwoorden." - De Nederlandse Bibliotheek.

 

 

Coverfoto ´Pianist zonder brein` gemaakt door Menno Stassen. Ik geef het graag toe: het is een van onze dochters.

Inspiratiebron

De inspiratiebron voor mijn debuutroman ´Pianist zonder brein´ was Martha Curtis.

In het boek ´Het maakbare brein´ beschrijft hersenonderzoeker Margriet Sitskoorn het opmerkelijke verhaal van deze violiste.

Martha speelde op haar vijfde al zeer verdienstelijk piano en op haar negende viool. Ze studeerde cum laude af aan het conservatorium en werd concertvioliste. Tot zover een min of meer doorsnee verhaal. De wereld is gelukkig bevolkt met veel talentvolle jonge mensen die het ver schoppen.

Maar Martha leed vanaf haar derde jaar aan epileptische aanvallen. Tijdens een optreden schokte en beefde haar hele lichaam. Ze viel. Haar nieuwe epileptische aanval duurde een half uur. Medicatie hield haar niet langer onder controle. Aanvallen bleven komen, ze verloor haar bewustzijn. Dit was de zoveelste keer dat ze een aanval kreeg tijdens een live optreden. Er zat maar een ding op: opereren. Maar de bron van haar epileptische aanvallen zat in de rechtertemporaalkwab, het deel van het brein waarmee we muziek interpreteren, het muzikale geheugen. 

Mag je snijden in het muzikale geheugen van een musicus? Mag je iemand de ziel van zijn bestaan ontnemen? Die vragen hielden me bezig en leidden tot het schrijven van deze roman. Wat doet zo´n ingreep met de patiënt? De chirurg? Eline, de anesthesist in opleiding en hoofdfiguur in de roman, krijgt een totaal nieuwe kijk op het leven. Een verwarrende en verrijkende ervaring.  

Recensies

Leestafel (60.000 lezers) schreef daarover: 

"Het kunstje is vaker vertoond, het boek begint met de zin: ´Je vraagt je af waarom ik hem heb vermoord.`

Maar je vergist je: na dit clichébegin volgt een verrassend verhaal. De verteller houdt een lange monoloog tegen iemand, en al dwaalt ze daarbij soms wat af, of babbelt ze een eind in de ruimte, altijd komt ze weer terug in de kern van het verhaal: iemand is dood, en zij heeft schuld.

Over het slachtoffer worden we lang in het ongewisse gelaten, maar de schuldige is dus de verteller zelf: Eline, een jonge anesthesist, vertelt over hoe tijdens haar opleiding een kind op de operatietafel kwam. Een joch van een jaar of acht, een wonderkind met mooie handen dat prachtig muziek kon spelen, al vanaf het moment dat hij kon lopen. Maar daarnaast heeft hij last van epileptische aanvallen, hetgeen hem nu op de operatietafel bracht. De artsen zouden in zijn rechter hersenkwab moeten snijden.

Eline is verkocht zodra ze de jongen ziet. Is ze verliefd? Vanwaar die fascinatie? Hoe dan ook is ze vanaf dat moment onlosmakelijk verbonden met de jongen. Toch overweegt ze hem stiekem een overdosis te geven: hoe kan die jongen verder leven als zijn talent wordt weggesneden? Kan ze hem dat aandoen?

Eline ontdekt dat ook zijn moeder talent heeft. Ze raakt bevriend met Johanna, en hoort over het moeilijke bestaan dat die met haar ijzervlechter heeft. Haar echtgenoot is een gruwel: een ruwe zuiplap, een Rotterdammer in hart en nieren, nota bene werkend aan de Nieuwe Doelen, waar straks haar zoon furore zal maken! Zo denkt Eline, zonder het gezinnetje echt goed te kennen.

Een boeiend verhaal met vele kanten. We zien hoe de jonge studente een serieuze arts wordt. We ontdekken de voorgeschiedenis van Johanna en Youri, en en passant krijgen we een stukje geschiedenis van Rotterdam in de vroege jaren zestig mee, terwijl een thema als misbruik (gelukkig) kort wordt aangestipt, en er een filosoof met aparte ideeeën opduikt.

Bijna een thriller dit boek, in een prettige stijl door de afwisseling in de zin van afdwalingen en korte themastukjes.

...Als er een nieuwe debuutlijst komt, zal deze er zeker bijstaan."

De roman is inderdaad ingestuurd voor de Academica Literatuurprijs, maar won niet.


De Nederlandse Bibliotheek (Biblion):

" De student Eline raakt gefascineerd door Youri, een muzikaal wonderkind dat piano speelt, maar ook epilepsie heeft. Zijn moeder Johanna wordt een goede vriendin van haar en deelt haar nare verleden met Eline. 

Bouter beschrijft op een indringende manier de gedachtenwereld van Eline en haar fascinatie voor Youri en Johanna. Hij weet haar complexe gevoelens mooi te verwoorden. Het dramatische einde komt daarom hard aan.

Dit is Bouters eerste roman: hij schreef eerder al een psychologisch zelfhulpboek." Marieke van Middelkoop

 Henk-Jan van der Klis

" ´Je vraagt je af waarom in hem heb vermoord.` Met die vraag opent Ben Bouter (1948) zijn korte roman ´Pianist zonder brein´, dat me vanwege de titel en gelezen boeken over neurologische aandoeningen en muziektherapie interesseerde. Maar ook de klassieke literatuur is een dankbare bron. Want als citaat uit het verhaal van Oedipus koos de auteur voorafgaand aan het eigenlijke verhaal:

´O kinderen beklagenswaard. Ik weet al te goed wat gij hier vragen komt. En ach, mij is bekend: gij allen lijdt; en lijdt gij veel, toch is er geen die zoveel lijden kan dat het mijn leed gelijkt. Want allen ondervindt ge als eenling leed, van één alleen, van and´ren niet. Mijn ziel beweent het leed van allen

Het raadselachtige leven van wonderpianist Youri, behept met epileptische aanvallen en zodoende op de operatietafel om een deel van zijn hersenen te moeten afstaan om de epilepsie...en misschien wel zijn muzikaal talent te verliezen. Eline is anesthesioloog (anesthesist is bekender Nederlands) en bekommert zich om haar patiënt, tegen alle medische regels rond afstand houden in.

In de amper 140 pagina´s ontwikkelt zich de persoon van Eline verder, steeds meer in de ban van de wonderbaarlijk herstellende Youri, diens familiebanden en haar eigen afkomst. Wie stalkt haar door een steen met een brief getekend met KP door haar raam te gooien? Welke geheimen heeft Eline´s vader? Wie is wiens vader?

Het Rotterdam van begin jaren ´60 vormt het decor, zonder opdringerig te zijn. Muziek, de bouw van De Doelen, een vleugel en een modern Oedipus complex zijn de thema´s in dit lezenswaardige boekje. Bouter schrijft in korte zinnen en weet treffend de emoties weer te geven." 

 

 

 

 

 

 

 

 

Nu ook in het Engels. Kijk op Amazon.com